Select Page

Η αστάθεια του ώμου είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από την υπερβολική κίνηση της άρθρωσης του ώμου, η οποία συχνά οδηγεί σε μερική ή πλήρη εξάρθρωση. Αυτή η αστάθεια μπορεί να είναι αποτέλεσμα τραυματισμών ή υποκείμενων δομικών προβλημάτων, με αποτέλεσμα ο ώμος να αισθάνεται χαλαρός ή να “υποχωρεί”.

Η κατανόηση της φυσικής ιστορίας της αστάθειας του ώμου περιλαμβάνει την αναγνώριση των αρχικών εκλυτικών παραγόντων, όπως τα εξαρθρήματα, και την πιθανότητα προοδευτικής βλάβης και υποτροπιάζουσας αστάθειας, εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία. Κάθε επεισόδιο αστάθειας μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δομική ακεραιότητα του ώμου, τονίζοντας τη σημασία της έγκαιρης παρέμβασης.

Η αστάθεια του ώμου είναι διαδεδομένη σε άτομα που ασχολούνται με δραστηριότητες με επαναλαμβανόμενες κινήσεις πάνω από το κεφάλι, όπως οι αθλητές που συμμετέχουν σε αθλήματα με ρίψεις ή άτομα με απαιτητικά επαγγέλματα. Οι νεότεροι πληθυσμοί, ιδίως οι έφηβοι, επηρεάζονται συχνά, αλλά μπορεί επίσης να εκδηλωθεί αργότερα στη ζωή λόγω εκφυλιστικών αλλαγών ή τραυματισμού.

Αίτια

1. Τραύμα: Τα εξαρθρήματα, οι πτώσεις ή οι άμεσες συγκρούσεις μπορούν να τεντώσουν ή να σχίσουν τους συνδέσμους, συμβάλλοντας στην αστάθεια.
2. Ανατομικοί παράγοντες: Γενετικές προδιαθέσεις ή δομικές ανωμαλίες μπορεί να αυξήσουν την ευαισθησία.
3. Επαναλαμβανόμενη καταπόνηση: Η υπερβολική χρήση ή οι επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες πάνω από το κεφάλι μπορεί να οδηγήσουν σε χαλαρότητα των συνδέσμων.

Τύποι αστάθειας του ώμου:

1. Τραυματική αστάθεια:
– Προκύπτει από σημαντικό τραυματισμό, όπως εξάρθρημα, που οδηγεί σε δομική βλάβη.

2. Ατραυματική αστάθεια:
– Αναπτύσσεται χωρίς συγκεκριμένο τραυματικό γεγονός και μπορεί να σχετίζεται με υπερβολική χρήση ή εγγενή χαλαρότητα των συνδέσμων.

3. Αστάθεια Πολλαπλής Κατεύθυνσης:
– Περιλαμβάνει αστάθεια σε πολλαπλές κατευθύνσεις, συχνά λόγω γενικευμένης συνδεσμικής χαλάρωσης.

Συμπτώματα:

Αναγνωρίζοντας σημάδια:
– Επαναλαμβανόμενα εξαρθρήματα: Συχνά επεισόδια με τον ώμο να “πετάγεται” από τη θέση του.
– Πόνος και αδυναμία: Δυσφορία και αίσθημα αδυναμίας στον ώμο.
– Περιορισμένο εύρος κίνησης: Δυσκολία στην εκτέλεση ορισμένων κινήσεων χωρίς ο ώμος να υποχωρεί.

Αντιμετώπιση:

Μη χειρουργικές επιλογές:
1. Φυσικοθεραπεία: Ασκήσεις ενδυνάμωσης για τη βελτίωση της σταθερότητας του ώμου.
2. Περίδεση και ταινία: Εξωτερική στήριξη για τη μείωση της υπερβολικής κίνησης της άρθρωσης.
3. Τροποποίηση δραστηριοτήτων: Προσαρμογές στις δραστηριότητες για την πρόληψη της επιδείνωσης της αστάθειας.

Χειρουργική Θεραπεία:

Η σύγχρονη χειρουργική θεραπεία της αστάθειας του ώμου είναι αποκλειστικά αρθροσκοπική. Μέσα από μικρές οπές και χρησιμοποιώντας κάμερες και ειδικά εργαλεία, έχουμε τη δυνατότητα να αποκαταστήσουμε τη σταθερότητα του ώμου ανεξαρτήτως του αιτίου που την έχει προκαλέσει. Ο εξειδικευμένος χειρουργός μπορεί να εντοπίσει το αίτιο της αστάθειας και εν συνεχεία να προχωρήσει στην επέμβαση που ενδείκνυται για τον κάθε ασθενή.

Αποκατάσταση:

Μετά τη χειρουργική θεραπεία, είναι απαραίτητη μια σχολαστικά σχεδιασμένη διαδικασία αποκατάστασης.

– Μετεγχειρητική φροντίδα:
– Στενή παρακολούθηση για τη διασφάλιση της σωστής επούλωσης και τον εντοπισμό πιθανών επιπλοκών.

– Προοδευτική φυσικοθεραπεία:
– Σταδιακή εισαγωγή ασκήσεων για την αποκατάσταση της δύναμης, της ευλυγισίας και της ιδιοδεκτικότητας.

– Λειτουργική ενσωμάτωση:
– Ειδική αποκατάσταση για την προετοιμασία της επανέναρξης των καθημερινών δραστηριοτήτων και, κατά περίπτωση, της συμμετοχής σε αθλήματα.

Συμπεράσματα:

Εν κατακλείδι, η αντιμετώπιση της αστάθειας του ώμου προϋποθέτει μια ολοκληρωμένη κατανόηση των αιτιών, των συμπτωμάτων και των θεραπευτικών επιλογών. Για όσους εξετάζουν το ενδεχόμενο χειρουργικής παρέμβασης, μια εξατομικευμένη προσέγγιση για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων προτύπων αστάθειας είναι ζωτικής σημασίας για την επίτευξη διαρκούς σταθερότητας και την πρόληψη επαναλαμβανόμενων προβλημάτων.

Εάν υποψιάζεστε αστάθεια του ώμου, συμβουλευτείτε τον Ορθπεδικό Χειρουργό Γεώργιο Πετρίδη για ενδελεχή αξιολόγηση και ένα προσαρμοσμένο σχέδιο θεραπείας. Στόχος δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση των άμεσων συμπτωμάτων, αλλά η ενδυνάμωση των ατόμων ώστε να ανακτήσουν τη σταθερότητα και να συμμετέχουν με αυτοπεποίθηση στην καθημερινή τους ζωή.